Mijn ervaring en waarom ik jou zo goed begrijp
In de afgelopen 20 jaar heb ik als kinderfysiotherapeut gewerkt in een praktijk, een regionaal ziekenhuis, een academisch kinderziekenhuis en bij gezinnen thuis met baby's en hun ouders. Ik deed nog meer specialistische opleidingen naar prematuren en gedrag.
Ik heb honderden ouders geholpen met hun baby met onrust, veel huilen, slecht slapen, overstrekken, voorkeurshouding of voedingsvragen. Vaak op het moment dat ze het gevoel hadden alles al geprobeerd te hebben.
Juist daar ligt mijn kracht: snel zien wat er speelt en dit vertalen naar concrete, haalbare stappen die wél werken.
Elke keer als ik een traject afsluit, verbaas ik me over hoe dankbaar ouders zijn met de begeleiding. "Het is meer dan alleen kinderfysiotherapie", hoor ik steeds. Dit raakt me. Ik zou graag een olievlek creëren van ouders die zich stevig en zeker voelen in de eerste maanden van hun pasgeboren baby. Zodat er vertrouwen heerst over de toekomst want dit komt de hechting en ontwikkeling van de kinderen ten goede.
Omdat ik zelf weet hoe het voelt om te zoeken, te twijfelen en je overweldigd te voelen, Gun ik elke moeder iets anders.
Een zachte start.
Vertrouwen in zichzelf.
En een baby die ontspannen is.
Niet perfect.
Maar wel in verbinding.
Voel je dat dit jouw verhaal ook had kunnen zijn of misschien nog steeds is?
Je hoeft het niet alleen te doen.
Ik kijk met je mee, help je begrijpen wat je baby je laat zien en geef je het vertrouwen waar je nu misschien naar zoekt.
Foto 2016
Ik weet hoe overweldigend het kan voelen om met je pasgeboren baby thuis te zijn. Niet uit een boek, maar omdat ik dezelfde ervaring heb gehad.
Voordat ik moeder werd, werkte ik al als kinderfysiotherapeut met baby’s en prematuren.
Ik had kennis, ervaring en ik wist alles over motorische ontwikkeling en hantering bij baby's.
Maar toen mijn eerste baby werd geboren…
voelde ik me overweldigd en had ik weinig aan al mijn kennis.
Opeens was daar een klein meisje die 24 uur per dag van mij afhankelijk was. En die verantwoordelijkheid kwam keihard binnen.
’s Nachts., Tijdens het huilen.
Tijdens de onrustige momenten, Tijdens het twijfelen
We deden maar wat.
Ik had geen referentie voor wat normaal was in de 24 uur's zorg voor een baby. En dat maakte me onzeker.
Ik miste iemand die met me mee kon kijken.
Die kon zeggen: Dit is wat er gebeurt en dit kun je doen.
Die persoon wil ik nu zijn voor andere moeders.